Szczerze powiedziawszy nie umiem określić od kiedy fotografia stała się częścią mojego życia. Na pewno nie stało się to rok czy 3 miesiące temu albo od kiedy bycie "fotografem" zrobiło się popularne. Podejrzewam, że większą rolę robią tu geny. Dziwnie to brzmi, wiem, ale większość mojej rodziny interesowało się tym bądź nadal interesuje, robią coś w tym kierunku. Widząc ile serca tata wkłada w tą pasje mega mi imponowało albo ten błysk w oczach podczas rozmów z jego bratanicą. To kolejna osoba w rodzinie, która przejęła pałeczkę. Zaczęłam zagłębiać się w to u ich boku. Nasze pierwsze aparaty mam do dziś i za wszelką cenę nie pozwalam nikomu ich się pozbyć.
Parę dni temu w domu babci znalazłam stare albumy z fotografiami, autorstwa mojej cioci. Oglądałam je bardziej niż z zachwytem. Przy każdym musiałam się zatrzymać i "zajrzeć w jego głąb" na dłużej niż 5 sekund. Oczywiście wzięłam kilka do domu, bo stały się moją inspiracją.
Mój talent (choć osobiście nie uważam, że go mam) zauważyła moja była pani od biologi, w sumie wtedy od przyrody, w szóstej klasie podstawowej. Już wcześniej namawiała mnie bym wzięła udział w konkursach wojewódzkich (na początek). Oczywiście odmawiałam, bo nie czułam się na siłach by cokolwiek miało z tego wyjść. Do czasu aż mnie nie wkopała, czyli zgłosiła mnie do konkursu, po zobaczeniu zdjęć z Holandii. Nie byłam niczego świadoma dopóki nie poinformowała mnie, że moje fotografie zostały wyróżnione. Niby to nie jest zajęcie podium, ale wiele to dla mnie znaczyło.
Założyłam swoją stronę na facebooku. Wtedy to również nie było tak modne jak dziś. Strona istniała do czasu, kiedy nie zaczął lecieć publiczny hejt w kierunku mojej osoby. Nie zdjęć, które tam wstawiałam i tego jak czyimś zdaniem nie mam talentu, ale tego za kogo ja się nie uważam; że to jest dziecinne; że dodanie na końcu "photography/photographer" nie czyni ze mnie fotografa. Tak, nie czyniło i nadal nie czyni. Pomijając fakt, że zawsze zaznaczałam, że jestem amatorem. Byłam młoda i głupia, a pewnie wiecie jak wtedy psychika nie jest odporna na takie rzeczy. Stronę usunęłam.
Po tym incydencie moje zdjęcie pojawiło się w lokalnej gazecie. Również było dla mnie to coś wielkiego. Kolejne osiągnięcie, które motywowało mnie jeszcze bardziej. Będąc z przyjaciółkami na sesji zaczepił nas fotograf, który spytał czy może zrobić nam zdjęcie do gazety. Zgodziłyśmy się bez wahania. Fotografia ukazywała nas podczas robienia fot. Kolejne coś, co motywowało, bo ponownie moje imię i nazwisko pojawiło się w gazecie ukazując mnie przy tym, co najbardziej kocham robić.
I tak czas leciał. Coraz więcej osób zgłaszało się do mnie na zdjęcia. Doceniało moją prace.
Z aparatem nie rozstaje się do dziś. Robie zdjęcia wszystkiemu co mnie zainspiruje w każdej chwili. Nawet jeśli mam tylko pod ręką telefon.
Czy skończyłam jakąś szkołę? Nie. Wylądowałam na profilu zupełnie nie spokrewnionym z fotografią. Długo myślałam czy nie wybrać technikum fotograficznego zamiast hotelarstwa. Jednak doszłam do wniosku, że nie chce. Chce sama poduczyć się i podszkolić w tej dziedzinie. A czy mam plany na przyszłość? Oczywiście, że tak. Warsztaty w studio z profesjonalnym fotografem już na mnie czekają. Nawet dostałam propozycję założenia własnego studia. Co z tego wyjdzie zobaczymy.
Przygotowałam dla Was, a mogę nawet napisać, że również odkopałam (z tych co zostały mi po sformatowaniu dysku brr), zdjęcia, które dostały wyróżnienie oraz te, które są w top moich ulubionych :)
Jeśli spodobały Ci się zdjęcia, mieszkasz w Bydgoszczy lub w okolicy, masz ochotę wybrać się ze mną na sesje (nawet fashion) - pisz na facebooku :) Nie gryzę! A w przyszłym tygodniu albo ostatnim sierpnia (będę dawała znać na fanpage'u) pojawię się w Gdańsku na parę dni. Dla chętnych znajdę chwilę czasu na zdjęcia.
NENXA OFICJALNIE NA FACEBOOK'U!
Wpadajcie i lajkujcie by być na bieżąco!
Obserwujcie również na instagramie oraz snapchacie (fasciinate).
Do następnego xx
